|
|
|
|
|
|
||
The seventies or not the seventies |
 2010
ARCHIVE
2009
2008
2007
2006
2005
2004
2003
2002
2001
2000
1999
1998
1997
|
||||
|
|
|
|
|
|
70ers of niet 70ers Eerst lieten anderen ons een manier zien om dingen anders te vertellen dan we gewend waren. Heel kort en zakelijk en heel krachtig, maar toch vaak heel veelbetekenend of komisch, of tragi-komisch. Ze lieten ons zien hoe we van de vertelmanier het onderwerp konden maken, (waar zij dat op hun beurt weer hadden gezien doet nu even niet terzake) en met behulp van kernachtige beelden, geïsoleerde tekstflarden en een advertising-achtige manier van presenteren nieuwe, onweerlegbare waarheid te creëren. Sommigen van ons vinden dat ze ons waarheidsloosheid hebben bijgebracht. Dat zou ook kunnen. Als dat hetzelfde is als ‘een veelheid aan waarheden’ dan. De anderen hadden alleen iets raars over zich en je zag het ook wel eens in hun werk. Ze hadden meningen over grote machten, de corporate wereld, de consumptiemaatschappij en de underground en zo, maar slechte moppen, liefde, absurdisme en uilen waren wel leuk voor tijdens de lunch, maar daarover kon je werk natuurlijk niet gaan. Werk moest grotere onderwerpen aansnijden, het was ten slotte werk. Hoe dan ook; houdingen en manieren veranderen met de tijd. Misschien zijn we wel belachelijke eikels aan het worden door al die omarming, maar de tijden zijn zo koud, corrupt en gewetenloos dat je er wel lethargisch of kinderachtig doorheen moet dromen als was je een broodje poep ergens op een stoep in het centrum van Hiroshima. De laatste eigenaardigheid waar iemand in zijn leven nog om zou kunnen lachen… Nietsvermoedend, omdat je er liever voor kiest niet te vermoeden. Anders word je toch gek? Het mentaliteitsverschil met onze leermeesters wordt duidelijk wanneer je iemand die in 1970 is geboren in een ruimte zet met iemand die in 1980 is geboren en ze vraagt wie of wat belangrijker is voor het hedendaagse denken en ze laat kiezen tussen Kurt Cobain en een random aflevering van South Park. De eerste denkt waarschijnlijk dat er echt een antwoord op die vraag bestaat, de laatste denkt ‘who cares?’. Ikzelf ben geboren in 1975 en ergens halverwege de mentaliteitsverschuiving stonden de alarmbellen van mijn waarneming roodgloeiend. Het is raar om levende getuige te zijn van een mentaliteits-verandering. Normaal gesproken lees je erover in geschiedenisboeken en denk je misschien dat die dingen heel geleidelijk gaan, maar ze gaan ‘kankerhard’. Dit soort dingen doen me altijd denken aan de eerste strofe uit Joni Mitchell’s ‘California’: “ Sitting in a park in Paris, France / Reading the news and it sure looks bad / They don’t give peace a chance / That’s just a dream some of us had”. Waar Joni nog teleurgesteld was dat anderen die dream niet nastreefden, vonden wij dat eigenlijk logisch. ‘People are people.’ Teleurstelling is hierdoor iets wat uiteindelijk helemaal zal verdwijnen. Waarom zou je ergens op hopen? Laat je toch verrassen! En er zijn ook veel betere dingen te doen. Bij je vrienden logeren en ’s ochtends samen katerig ontbijten, een hap uit iemands perfecte ronde billen nemen, hard toeterend door het pikkedonker scheuren, of je het drillende geluid van pudding voorstellen. Wat dacht je daarvan? C Rufus Ketting |
The seventies or not the seventies First they showed us a way of saying things that was different than we were used to. Very terse and businesslike and very powerful, and yet often very meaningful or comical, or tragicomic. They showed us how we could make the style of telling into the subject, (where they, in turn, had seen this is not relevant right now) and create new, irrefutable truths by means of concise images, isolated fragments of text and an advertising-like method of presentation. Some of us believe that they introduced us to untruthfulness. That may be the case. If that is the same as “a multitude of truths”. The others just had something strange about them and it was sometimes also visible in their work. They had opinions about major powers, the corporate world, the consumer society, the underground and suchlike, but bad jokes, love, absurdism and owls were fun during the lunch break, but naturally they couldn’t be the subject of your work. Work needed to address important subjects, after all it was work. Anyway; attitudes and methods change in time. Perhaps we are becoming ridiculous fools with all that embracing, but these times are so cold, corrupt and immoral that you need a lethargic or childish daydream to get by, as if you were a shit sandwich somewhere on a pavement in the centre of Hiroshima. The last peculiarity that anyone could ever laugh at… Unsuspectingly, because you choose not to suspect. Otherwise you go crazy, right? The difference in mentality with our elders becomes clear when you place someone born in 1970 in a room together with someone born in 1980 and ask them who or what has had more influence on contemporary thinking, and give them the choice between Kurt Cobain and a random episode of “South Park”. The first probably thinks that an answer to this question actually exists, while the other thinks, “Who cares?” I was born in 1975 and somewhere halfway through the shift in mentality, the alarm bells of my perception were ringing constantly. It is strange to be a living witness to a change in mentality. Normally you read about such things in the history books and perhaps think that they happen very gradually, but they happen at “breakneck speed”. This kind of thing always reminds me of the first verse from Joni Mitchell’s “California”: “Sitting in a park in Paris, France / Reading the news and it sure looks bad / They don’t give peace a chance / That’s just a dream some of us had”. While Joni was disappointed that others failed to strive for the dream, we actually thought that it was logical. “People are people.” Disappointment is something that will eventually disappear completely due to this. Why should you hope for something? Let yourself be surprised instead! And there are also far better things to do. Staying with friends and breakfasting together with a hangover, taking a bite out of someone’s perfect round buttocks, tearing through the pitch-darkness honking loudly, or imagining the quivering sound of pudding. How do you like that? C Rufus Ketting |
