De speciale events van het Wereld van Witte de With festival liepen helemaal zoals de bedoeling was dit jaar. Van eigen bodem kwam MONO en dat lokte op vrijdagavond een grote schare enthousiaste en dankbare fans naar Gaypalace. De band speelde uiteindelijk, inclusief toegiften, bijna een uur. Niet ongebruikelijk raakte de benedenzaal hutjemutje verstopt met zoveel publiek en was het dringen. En pas toen de electro gangers de weg naar de bovenzaal vonden, waar Hannah Holland in een dikke rookmist haar laatste batty bass mix er in stampte, kreeg de avond zijn balans. We hadden ruim 500 man publiek binnen dit jaar, bijna full house dus, en rolden om half vijf uur blij en tevreden in bed.
En dan hadden we nog de Belgische invasie van Quasar Noise Lab, het collectief van Philip Metten. Drie optredens stonden er gepland, waarvan twee bij nacht. De noise van de bandleden Aldo Struyf en Dave Schroyen was niet zozeer hard maar wel heel erg diep, met een spectaculaire nagalm die van een verlaten truck minutenlang bleef rondzingen. We waren al bang dat onze speakers het niet zouden overleven. En inderdaad, ze gingen dwars door de veiligheidsklep heen....
Hier een korte impressie van wat Belgica bij ons teweeg bracht, denk de sound er maar bij!
|
The special events of this years Witte de With festival went exactly as they were intended: The local band MONO attracted an enthusiastic and grateful crowd to the Gaypalace. Including encores they played for almost an hour.
As usual, the downstairs area got really crowded, so one had to squeeze through. It was only when the electro fans found their way to the second floor, where Hannah Holland pounded her batty bass mix, that the night got it’s balance.
Over 500 people attended this year’s party, so we almost had full house. At half past four everybody rolled, happy and satisfied, into their beds.
And then there was the Belgium invasion of Quasar Noise Lab, the collective of Philip Metten.
Three performances were planned, two of which took place after dark. The sound of band members Aldo Struyf and Dave Schroyen was not so much noisy but more deep, with a spectacular resonance which lasted for several minutes in the deserted truck.We were allready scared that our speakers wouldn’t make it. And indeed, they went all the way through the safety…
Below is a short impression of what the Belgians brought us, try to imagine the sound with it!
|
