|
|
|
|
|
|
|||||
YES 03 Oct 2008 - 16 Nov 2008 |
 2010
ARCHIVE
2009
2008
2007
2006
2005
2004
2003
2002
2001
2000
1999
1998
1997
|
|||||||
Artists: 75B, Daan den Houter,
|
||||||||
|
|
|
|
De werken in YES weerspiegelen een nieuwe mentaliteit welke gekenmerkt wordt door een omgekeerd wantrouwen, zonder naïef te zijn. Kinderachtig, zonder flauw te zijn. Vrij en bevrijdend. YES verkent de bandbreedte van een generatie die zich voedt met humor, naïviteit, poëzie en spel. In een gejaagde, productgeoriënteerde en mediageregeerde samenleving is een relativerende lichtvoetigheid een noodzaak, een waar levenselixer dat ons bij de les houdt. Ja! Leven! Doen! Op 24 augustus 1968 gaven John Lennon en Yoko Ono hun eerste tv interview samen op het Londonse televisie programma "Frost on Saturday". John: Ze had een tentoonstelling in een galerie en ik kende die gast die 'm runde, dus het was niet -in elk geval, het is een beetje beschamend om een van de Beatles te zijn en een winkel in te lopen, laat staan een galerie… óf ze springen allemaal bovenop je zo van ‘Hij is gewoon zo'n gast, zo'n Texaanse oliebaron, hij koopt hier alles wat los of vast zit!' en daarbovenop had ik nog een soort ding met kunst, omdat ik op de academie had gezeten en de attitude van die kunstenaars echt niet trok, weet je… In elk geval, ik kwam op die opening en ze had van die dingen zoals een hamer en een spijker en een klok waar je met een stethoscoop naar moest luisteren, dat soort dingen. En eerst reageerde ik als zo'n vervelende gast die zegt ‘dat kan mijn broertje van drie ook' weet je, dus ik dacht ‘Ha! neem je moeder in de maling met die rotzooi', maar er was ook een ladder waar een ding op het plafond bijhoorde, dus ik klim de ladder op en op het plafond staat ‘Ja', snap je, dus toen dacht ik ‘ik begrijp 'm, het is ok'. Het is zo'n soort grapje als ‘als je dit leest sta je in je broek te druppelen'. Het heeft allemaal met elkaar te maken. Mensen vinden zoiets grappig op een openbaar toilet, maar als je het in een kamer op een muur schrijft, raken ze in de war, dat vinden ze niet in de haak, omdat ze vaststaande ideeën hebben over waar je zo'n boodschap zou moeten lezen. Maar er stond ‘Ja' en als er ‘Nee' had gestaan, had ik doorgelopen met mijn vaststaande ideeën over kunst en kunstenaars, dat ze een beetje ‘ja ja, whatever' zijn… Maar er stond ‘Ja' en dat was genoeg en toen kwam ze naar me toe en… -ze wist niet wie ik was- en ze vroeg ‘wil je er een spijker in hameren? Het kost 5 shilling.' Dus ik zei, ik had ook al geen geld op zak, dus ik zei ‘ik hamer er wel een fantasie-spijker in, krijg je van mij vijf fantasie-shillings' en ze vond dat goed en ze vond het op de zelfde manier goed als ik haar werk, snap je, en (op gekscherende toon) zo hebben wij elkaar dus ontmoet. Thanks to Galerie Diana Stigter, Amsterdam Prins Bernhard Cultuurfonds Links 75b Kimberly Clark Daan den Houter Max Maas Parra Rafaël Rozendaal Helmut Smits Matthijs Vlot Anna Hilti Hidde van Schie Gert Jan Akerboom Texts Curators Text Opening report |
The artworks in YES reflect a new mentality which is characterized by an inversed distrust, without being naive. Childish without being silly. Free and liberating. YES explores the breadth of a generation that nourishes itself with humour, naivity, poetry and play. In a hectic, productporiented and media-controlled society, such an agile ability to put things into perspective is essential, a true elixir of life that keeps us alert: Yes! Live! Do! On the 24th August 1968, John and Yoko gave their first tv interview together on the London Weekend Television show "Frost on Saturday". John: She was having a show at this gallery and I knew the fellow that ran it so it wasn't -it's a bit embarrassing being a Beatle anyway, going into a shop, never mind going to a gallery, because they either all leap on you thinking "he's another mug, like a Texan, he'll buy anything" and I had a bit of a hang up about art too, having been to art school, and disliked the attitude of the so called artists, you know… so anyway, I finally got to this show, and she had all these things on like hammer / nail things and that clock there you listen to with a stethoscope, all the things. And at first I reacted like a mug you know, like the ones that were saying "We don't get a badge" you know, so I thought "Ha ha - you don't fool me with all this junk" you know, so then there was this ladder and a thing on the ceiling, so I climbed the ladder and on the ceiling it said ‘Yes', you see, so I thought, I agreed then, it's ok - you know, I mean it's like those jokes "While you're looking up here you're dribbling down your trousers" I mean, it's all sort of connected, people get a buzz out of that in the toilet, but if you put it on in a room, it upsets them a bit, because they've got preconceived ideas about where those messages should be. But it said ‘Yes'. And if it had said ‘No' I would have carried on with my preconceived ideas about art and artists, that they're all sort of "Yeah yeah, sure, sure". But it said ‘Yes' and that was enough and then she came up and said - she didn't know who I was - and [she] was saying "Do you like to hammer a nail in? it's five shillings", So I said, I didn't have any money either, so I said "I'll hammer an imaginary nail in and give you an imaginary five shillings" Which she agreed with and she accepted that on the same basis that I accepted her work, you know, and (in camp voice) that was how we met actually. |
|
|
More information/Images |
||
